بعضی سنگها فقط از دستی به دست دیگر منتقل نمیشوند. بعضی سنگها شاهد هستند — شاهد معامله هایی که مسیر تاریخ جواهرات را تغییر دادند. انگشتر زمرد استوتزبری دقیقاً یکی از همین سنگ هاست. یک زمرد ۳۴.۴۰ قیراطی که روزی بخشی از یک گردنبند بود، بعد بهعنوان بخشی از بهای الماس امید معامله شد، و سرانجام در رکابی از پلاتین نشست که تا امروز تغییر نکرده است.
خودِ سنگ؛ یک شش ضلعی کمیاب
زمرد استوتزبری یک زمرد ۳۴.۴۰ قیراطی با تراش شش ضلعی (hexagonal cut) است — شکلی که در دنیای زمردهای بزرگ چندان رایج نیست. منشأ آن کلمبیا است و آزمایشگاه AGL در گزارش خود، میزان روغن آن را «ناچیز» (Insignificant) ثبت کرده است؛ یعنی این سنگ طبیعی و با کمترین دخالت انسانی باقی مانده. رنگ آن سبز عمیق و اشباع شده کلمبیایی است و از همان ابتدای قرن بیستم بهخاطر اندازه، شکل، رنگ و کیفیتش شناخته میشد.
رکاب؛ طراحی معماریوار هری وینستون
زمرد استوتزبری در رکاب پلاتین هری وینستون نشسته است. این رکاب طراحی خاصی دارد: شش الماس گلابی‌شکل (pear-shaped) با وزن مجموع حدود ۶ قیراط، اطراف زمرد را احاطه کردهاند و نوک تیزشان به سمت زمرد نشانه رفته است. این طراحی معماریمانند، به زمرد شش ضلعی عمق و ابعاد میبخشد و آن را از یک سنگ صاف به یک مجسمه کوچک تبدیل میکند.
رکاب امضای Winston را بر خود دارد و سایز انگشتر ۵½ آمریکایی است. نکته مهم این است که این رکاب از دهه ۱۹۴۰ تا امروز دستنخورده باقی مانده — برخلاف بسیاری از جواهرات تاریخی که در گذر زمان بازطراحی شدهاند.
داستان اول؛ اِولین والش مکلین و گردنبندی که مسیر تاریخ را عوض کرد
داستان این زمرد از سال ۱۹۰۸ شروع میشود. پیر کارتیه برای اِولین والش مکلین — وارث معدن طلای کمپ برد و یکی از عجیبترین چهره های دنیای جواهرات — یک گردنبند سفارشی ساخت. زمرد استوتزبری در مرکز این گردنبند نشست و درست بالای الماس ۹۴.۸ قیراطی «ستاره شرق» آویزان شد.
دو سال بعد، کارتیه دوباره به دیدار مکلین رفت — این بار با سنگی که قرار بود افسانهای شود: الماس امید (Hope Diamond). مکلین عاشق آن الماس آبی ۴۵.۵۲ قیراطی شد و توافقی پیچیده شکل گرفت: بخشی از بهای الماس امید با گردنبند حاوی زمرد و ستاره شرق پرداخت شود.
اما این معامله به یکی از تلخترین دعواهای حقوقی تاریخ جواهرات تبدیل شد. در سال ۱۹۱۲، پس از یک نبرد قضایی بین کارتیه و خانواده مکلین، مالکیت الماس امید به مکلین منتقل شد — و زمرد ششضلعی به کارتیه بازگشت.
داستان دوم؛ اِوا استوتزبری و نامی که ماند
پس از بازگشت زمرد به کارتیه، اِوا استوتزبری — همسر ادوارد تی. استوتزبری، بانکدار ثروتمند فیلادلفیا و شریک تجاری جی.پی. مورگان — خریدار جدید سنگ شد.
در سال ۱۹۲۶، اوا استوتزبری از کارتیه خواست یک تاج الماس و زمرد را که برایش ناراحت کننده بود، بازطراحی کند. کارتیه آن تاج را به یک ست کامل تبدیل کرد: یک تاج کوچکتر، گوشواره هایی هماهنگ، و یک گردنبند. زمرد شش ضلعی به عنوان سنگ مرکزی گردنبند انتخاب شد و از آن پس نام استوتزبری را با خود حمل کرد.
داستان سوم؛ هری وینستون و تبدیل گردنبند به انگشتر
در سال ۱۹۴۶، اوا استوتزبری ست کامل جواهرات زمرد را به هری وینستون فروخت. وینستون کاری کرد که امضای اوست: سنگ را از گردنبند جدا کرد و آن را در رکاب انگشتری از پلاتین نشاند که تا امروز حفظ شده است.
وینستون در سال ۱۹۴۷ این انگشتر را به می بونفیلز استنتون فروخت — وارث ثروت روزنامه دنور پست، بشردوست و کلکسیونر جواهرات. می استنتون انگشتر را تا سال ۱۹۷۱ در اختیار داشت. پس از فروش املاک او در همان سال، انگشتر برای دهه ها در یک مجموعه خصوصی ناپدید شد و تا سال ۲۰۱۷ علناً دیده نشد.
شب حراج؛ ۲۵ آوریل ۲۰۱۷
در ۲۵ آوریل ۲۰۱۷، انگشتر زمرد استوتزبری در حراج Magnificent Jewels ساتبیز نیویورک دوباره به دید عموم آمد. برآورد اولیه ۸۰۰ هزار تا ۱.۲ میلیون دلار بود.
نتیجه: انگشتر به قیمت ۹۹۶,۵۰۰ دلار فروش رفت — تقریباً در میانه بازه برآورد. این حراج در مجموع ۲۹ میلیون دلار فروش داشت، اما شاید هیچ قطعه ای به اندازه این انگشتر تاریخ با خود حمل نمیکرد.
فرانک اورت، مدیر بخش جواهرات ساتبیز نیویورک، درباره این سنگ گفته است: «امروز هیچکس مثل آنها زندگی نمیکند، هیچکس مثل آنها جواهر جمع نمیکند. به این فکر کنید که یک جواهر از دستان این سه زن فوقالعاده و دو خانه جواهرسازی افسانهای گذشته — شما نمیتوانید این را از خودتان دربیاورید.»
چرا این انگشتر هنوز مهم است؟
انگشتر زمرد استوتزبری فقط یک زمرد ۳۴ قیراطی نیست. این انگشتر یک سند تاریخی متحرک است: داستان زنی که با آن خواست الماس امید را بخرد، داستان زنی که نامش را به آن داد، و داستان جواهرسازی که آن را از گردنبند به انگشتر تبدیل کرد. و نکته مهم: رکاب هری وینستون از دهه ۱۹۴۰ تا امروز دستنخورده مانده — چیزی که در دنیای جواهرات تاریخی کم نظیر است.
زمردهای کلمبیایی با این کیفیت و این اندازه دیگر استخراج نمیشوند. وقتی سنگهای بزرگ قدیمی به بازار می آیند، رقابت جهانی و دیوانه وار است. و انگشتر استوتزبری دقیقاً یکی از همین سنگهاست — سنگی که سه زن و دو خانه جواهرسازی را به هم پیوند داد و هنوز بعد از بیش از صد سال، حرفی برای گفتن دارد.
در نقره سیمین آریا، ما باور داریم که جواهرات واقعی آنهایی هستند که داستانی برای روایت کردن دارند. انگشتر استوتزبری نشان میدهد که یک زمرد میتواند از گردنبندی در سال ۱۹۰۸ تا رکابی در سال ۲۰۱۷ سفر کند — و همچنان همان سنگ باشد، همان رنگ، همان ششضلعی.
اگر شما هم به دنبال جواهراتی هستید که فراتر از زیبایی ظاهری، معنا و اصالت داشته باشند، نقره سیمین آریا در کنار شماست تا سنگی را پیدا کنید که داستان خودتان را با آن بنویسید.
به وبلاگ ما سر بزن وبلاگ سیمین آریا
براش نقره بخر